بهشت در انتظار ما است

بسيارى دوست دارند بدانند امام در کجا زندگى مىکند.
براى روشن شدن اين پرسش بايد محل سکونت امام زمان - عليه السلام - در چهار دوران به اختصار بررسى شود:
1 . دوران پدر
بدون شک محل ولادت امام مهدى - عليه السلام - شهر سامرا است . او پس از ولادت تا هنگام شهادت امام حسن عسکرى - عليه السلام - در سامرا و نزد پدرش مىزيست . حکيمه خاتون، دختر امام جواد - عليه السلام - بارها امام عصر - عج الله فرجه الشريف - را در خانه امام عسکرى - عليه السلام - مشاهده کرد . برخى از ياران امام مانند احمد بن اسحاق نيز وى را همان جا ديدهاند . امام در يکى از ملاقاتهايش با ابن اسحاق از جاى برخاست; وارد حجره شد و در حالى که فرزندش را بر شانه قرار داده بود، بيرون آمد . (1)
روزى يعقوب بن منقوش پرسيد: مولاى من، چه کسى امام است؟ فرمود: پرده را کنار بزن . . . او چنان کرد امام عصر - عج الله فرجه الشريف - را ديد . مهدى - عليه السلام - از پس پرده برون آمد و بر زانوى پدر نشست . (2)
امام عسگرى، در دقايق پايانى عمر، به عقيد خادم فرمود: وارد اتاق شو و کودکى که در حال سجده است، نزد من آور . . . (3) . اين روايات گواهى مىدهد امام مهدى - عج الله فرجه الشريف - در حال حيات پدر در شهر سامرا و در خانه وى زندگى مىکرد; اگر چه امام عسکرى او را از نظرها پنهان مىداشت .
2 . غيبت صغرا
امام، در دوران 74 ساله غيبت صغرا، احتمالا در عراق زندگى مىکرد; زيرا چهار نايب خاصى که با وى رابطه مستقيم داشتند، در بغداد به سر مىبردند . آنها نامههاى مردم را به وى مىرساندند و پاسخ دريافت مىکردند . امام صادق - عليه السلام - مىفرمايد: براى حضرت قائم دو غيبت است: يکى کوتاه و ديگرى طولانى . در غيبت اول، کسى جز خواص شيعيان وى، جايگاهش را نمىداند . (4) به احتمال قوى نايبان خاص آن حضرت، مصداق خواص به شمار مىآمدند .
3 . غيبت کبرا
درباره محل اقامت امام در دوران غيبت کبرا نمىتوان به طور دقيق به محلى خاص اشاره کرد . امام صادق - عليه السلام - به ابوبصير فرمود: نيکوترين منزل مدينه است . (5) علامه مجلسى نيز مىگويد: همين جمله دلالت مىکند آن حضرت غالبا در مدينه و اطراف آن به سر مىبرد . (6) امام باقر - عليه السلام - هم به کوه «ذى طوى» اشاره فرموده است; (7) اما بايد گفت هيچ کس به محل دقيق سکونت امام مهدى - عليه السلام - راه پيدا نمىکند; زيرا امام عصر به ابراهيم بن مهزيار فرمود: پدرم از من پيمان گرفته در سرزمينى پهناور و دوردست زندگى کنم تا از نيرنگهاى گمراهان و متمردان امت تازه به دوران رسيده و گمراه، نهان و مصون باشم . اين پيمان مرا بر فراز تپههاى بلند و ريگزارها و سرزمينهاى مورد اطمينان افکنده است . (8)
برخى احتمال مىدهند امام در يکى از جزاير دوردست که با کشور مغرب چندان فاصله ندارد و به جزيره خضرا معروف است، به سر مىبرد. گروهى نيز با منطبق دانستن اوصاف اين جزيره با مثلثبرمودا، آن مکان را محل سکونت امام زمان - عجل الله فرجه الشريف - مىدانند; زيرا به رغم تلاشهاى فراوان تا کنون کسى به کشف اسرار اين مثلث توفيق نيافته است. بىترديد اين نظر نادرست مىنمايد . (9)
به استناد برخى از روايات، امام عصر - عجل الله فرجه الشريف - در زمان غيبت کبرا در همه جا حضور مىيابد، و يوسف وار به طور ناشناس ميان مردم رفت و آمد مىکند . هيچ کس وى را نمىشناسد تا وقتى خداوند به او اجازه دهد خود را معرفى کند; چنانچه به يوسف صديق اجازه داد خود را به برادرانش بشناساند . (10)
بر اساس روايت امام صادق - عليه السلام - ، يکى از جاهايى که امام عصر - عج الله فرجه الشريف - حضور مىيابد، صحراى عرفات در ايام حج است .
عبيد بن زراره گفت: از امام صادق - عليه السلام - چنين شنيدم: زمانى فرا رسد که مردم امام خود را نبينند . او در روزهاى حج مردم را مىبيند ولى مردم او را نمىبينند . (11)
محمد بن عثمان، يکى از نواب اربعه، نيز در اين باره مىگويد: والله ان صاحب هذا الامر يحضر الموسم کل سنة فيرى الناس و يعرفهم و يرونه و لايعرفونه; به خدا سوگند، صاحب اين امر همه ساله در مراسم حجحضور پيدا مىکند . مردم را مىبيند و مىشناسد; ولى مردم - با اينکه او را مىبينند - نمىشناسند . (12)
4 . عصر ظهور
امام زمان، هنگام ظهور در مسجد سهله (13) اقامت خواهد کرد. دهها هزار پيامبر در اين مسجد نماز گزاردهاند و محل سکونت بزرگانى چون حضرت ابراهيم و ادريس و خضر بوده است. (14) امام صادق - عليه السلام - به ابوبصير فرمود: اى ابامحمد، گويا حضرت قائم را در مسجد سهله مىبينم که با زن و فرزندانش در آن مستقر مىگردد.
به استناد برخى از روايات، امام عصر - عجل الله فرجه الشريف - در زمان غيبت کبرا در همه جا حضور مىيابد، و يوسف وار به طور ناشناس ميان مردم رفت و آمد مىکند .
ابوبصير پرسيد:
آيا مسجد سهله خانهاش خواهد بود؟
حضرت فرمود: آرى، اين مسجد منزل حضرت ادريس است. خداوند هيچ پيامبرى را برنينگيخت مگر آن که در اين مسجد نماز گزارد . هر کس در اين مسجد بماند، مانند آن است که در خيمه رسول خدا اقامت کرده است . هيچ مرد و زن مؤمنى نيست مگر آن که دلش به سوى آن مسجد پر مىکشد . روز و شبى نيست مگر آن که فرشتگان به اين مسجد پناه مىبرند و در آن به عبادت خداوند مىپردازند . (15)
ناگفته نماند، هم اکنون در سه گوشه اين مسجد سه مقام، با اعمال ويژه، واقع شده است . که اين مقامها به حضرت ابراهيم و ادريس و خضر منسوبند.
|
بسم الله الرحمن الرحيم " اللهم کن لوليک الحجـة بن الحسـن صلواتک عليه و علي آبائـه في هذه السـاعه و فـي کل ساعة ولياً و حافظاً وقائداً وناصراً و دليلاً و عينا حتي تسکنه ارضک طوعا و تمتعه | |
|
محمد بن حسن عسکري (عج) آخرين امام از امامان دوازده گانه شيعيان است. در 1? شعبان سال 2?? هـ.ق در سامرا به دنيا آمد و تنها فرزند امام حسن عسکري (ع)، يازدهمين امام شعيان ما است. مادر آن حضرت نرجس (نرگس) است که گفته اند از نوادگان قيصر روم بوده است. «مهدي» حُجَت، قائم منتظر، خلف صالح، بقيه الله، صاحب زمان، ولي عصر و امام عصر از لقبهاي آن حضرت است.
تولد امام زمان (عج) پنهان نگاهداشته شد و امام حسن عسکري (ع) خبر آن را تنها به عده اي از شيعيان داده بود. حضرت در سال 260 هـ ق پس از وفات پدر به امامت رسيد. امامت ايشان بنا به حديثهاي بسياري بود که از پيامبر (ص) و امامان پيشين روايت شده بود. امام زمان (عج) پس از آنکه بر جنازه پدر نماز گزارد از چشم مردمان پنهان شد. سبب پنهان شدن آن حضرت اين بود که خليفه هاي عباسي تصميم به کشتن او داشتند. بنا به اخبار و روايات شيعه غيبت آن حضرت دو بار صورت گرفته است. دوران غيبت نخست را که تا سال 329 هـ ق ادامه داشت دوران غيبت صغرا يا دوره نيابت خاصه مي نامند. در اين سالها امام به وسيله چهار نفر از نمايندگان خاص خود با شيعيان ارتباط داشت. اين چهار تن که آنان را نواب اربعه (نايبان چهارگانه) مي خوانند عبارتند از: 1- عثمان بن سعيد بن عمري، از ياران امام هادي (ع) و امام حسن عسکري (ع) او به دستور امام حسن عسکري تا پايان عمر نايب امام زمان (عج) بود. 2- ابوجعفر محمدبن عثمان بن سعيد، از شاگردان ياران امام حسن عسکري که پس از مرگ از پدرش، عثمان بن سعيد بن عمري، نيابت امام زمان (عج) را به عهده گرفت، او در سال ??? يا ??5 هـ ق در بغداد درگذشت. ?- حسين بن روح نوبختي که دستيار محمدبن عثمان بن سعيد بود و پس از مرگ وي نيابت امام را به عهده گرفت و در سال ??6 در بغداد درگذشت. 4- علي بن محمد سُمري که بنا به وصيت حسين بن روح نوبختي نايب امام شد و در حدود دو سال رابط امام و شيعيان بود. او در نيمه شعبان ?2? در بغداد درگذشت. ـ با مرگ علي بن محمد سمري دوره غيبت صغرا يا نيابت خاصه پايان يافت و دومين دوره غيبت آن حضرت، يعني دوران غيبت کبري، آغاز شد. اين دوره تا ظهور امام زمان ادامه خواهد يافت. آخرين نامه و دستوري که سمري از امام زمان دريافت نمود به مضمون ذيل نقل شده است: ـ «بسم الله الرحمن الرحيم، اي علي بن محمد سمري خدا اجر برادران ترا در مصيبت تو بزرگ گرداند. تو بعد از شش روز خواهي مرد. پس خود را آماده کن و به احدي براي جانشيني خود وصيت نکن. زيرا غيبت تامه آغاز مي شود و ديگر ظهوري نخواهد بود مگر به اذن خداي تعالي و آن بعد از طول زمان و قساوت قلبها و پر شدن زمين از جور خواهد بود. زود باشد که در بين شيعيان کساني بيايند که ادعاي مشاهده کنند، هر کس مدعي مشاهده من قبل از خروج سفياني و صيحة آسماني بشود کذاب و مفتري است. و لاحول و لا قوه الا بالله العلي العظيم.» ـ دوره غيبت کبري را دوران نيابت عامه نيز مي نامند. نيابت عامه به اين معني است که در اين دوره راهنمايي شيعيان به عهده فقهايي عالم از شيعيان است، که داراي شرايط تعيين شده براي راهنمايي هستند. در اين دوره کسي مستقيماً از طرف امام زمان (عج) براي نيابت تعيين نمي شود. ـ سبب واقعي پنهان شدن امام زمان (عج) از چشم مردمان در حديثها بيان نشده است. حتي گروهي گفته اند علت غيبت بعد از ظهور امام زمان (عج) آشکار خواهد شد. اما از دلائل مهم غيبت، حفظ وجود امام از گزند دشمنان به فرمان خدا براي مصلحت اسلام و مسلمانان است. گذشته از اين، غيبت امام زمان (عج) فقط از نظر ظاهري است و از نظر معنوي رابطه او با مردم قطع نشده است. در حديثي از پيامبر (ص) درباره دوره غيبت امام زمان (عج) نقل شده، آمده است که ايشان مانند خورشيد پنهان شده در پس ابر است که ديده نمي شود، اما انوارش به زمين مي رسد وبه آن سود مي رساند، همه مسلمانان، به دليل حديث هايي که از پيامبر (ص) روايت شده است، معتقدند که مهدي (عج) روزي ظهور خواهد کرد و جهان را پر از عدل و داد خواهد ساخت. امام تنها شيعيان هستند که به امامت او در دوران غيبت نيز معتقدند..... ـ در دوران غيب کبري افراد بسياري ادعاي مهدويت کرده اند از جمله غلام احمد قادياني، موسس فرقه قادياني هند در ?2?5 هـ ق، سيد علي محمد شيرازي معروف به سيد باب، موسس فرقه بابيان در ايران، که به سال 1266 هـ ق در تبريز کشته شد و محمد احمد معروف به مهدي سوداني که در ???2 هـ ق (?88? م) در سودان بر ضد استعمارگران انگليسي قيام کرد.....
ـ فرهنگنامه کودکان و نوجوانان/ جلد سوم/ ص 269/ چاپ اول سال 1367 ـ دائره المعارف تشيع/ جلد دوم/ ص 374/ چاپ دوم سال 1372
| |